Οι υποψίες μιας λέξης

Όταν καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός του πνεύματος και η κόπωση γίνεται χαρακιά στο πρόσωπο, σκεφτόμαστε τι νόημα έχουν οι λέξεις. Παραδινόμαστε στις ανούσιες ερμηνείες που κατακλύζουν το είναι μας για τα νοήματα, που οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν, για αυτά που οι λέξεις δεν γνωρίζουν δεν γνώρισαν και δεν θα μπορέσουν ποτέ να το κάνουν.

 

Ο εαυτός γνωρίζει και δεν εκφράζει, αλλά υποψιάζεται, με τις λέξεις που περιδιαβαίνουν στις σκέψεις και λέμε στοχάζεται. Στοχάζεται τις λέξεις και τα νοήματα που θα τις κάνουν να έχουν φρεσκάδα και ζωή, μα παραμένουν παρόλα αυτά ανεπίκαιρες όχι γιατί είναι παλιές μα γιατί δεν έχουν επάρκεια. Φαντάζομαι πως τα παιδιά του λόγου σήμερα, δεν μπορούν να κυοφορήσουν τη γνώση, ή μπορούν να την δίνουν με το σταγονόμετρο, βασανιστικά και με μεγάλο κόπο, που προϊδεάζει  πολιτισμό φτωχό κι’ αλγεινό συνάμα.

 

Κι’ όμως ο λόγος είναι αίδιος, λυσιτελής κι’ αδήριτος. Είναι το όπλο της καθημερινής αλήθειας, που περιμένει να αποτυπωθεί σε ότι μπορεί να τον αντέξει σαν την αλήθεια. Αδύναμος μοιάζει γιατί χάνεται στις φτωχογειτονιές της αμάθειας, βουλιάζει στις λεωφόρους της αισχροέπειας, περιστοιχίζεται απο αιθεροβάμονες και ακριτομυθίες που τον κάνουν να φαίνεται ανόητος, πολύπλοκος, πολλές φορές χαμένος.

 

Ο λόγος είναι ο δημιουργός,  απο την αρχή, ανέκαθεν και πάντα. Ο λόγος είναι εργαλείο τέχνης μαγικό, και μέντορας για εμάς. Περιγράφει τα απερίγραπτα, τα αληθινά και τα ανούσια, διατείνεται για το όλον και το παν, αλλά είναι και παραμένει σε αυτά μέσα και όχι έξω.

 

Οι υποψίες μιας λέξης είναι παρορμητικές, ελατές κι’ επάρατες. Βολοδέρνουν απο εδώ κι’ απο εκεί, δηλώνουν παρουσία και παραμένουν άφατες στο νόημα, στη πράξη. Οι υποψίες του νου είναι εικόνες που ζωντανεύουν στις λέξεις μέσα κι’ αποδιώχνουν την άγνοια, χτίζουν το αύριο και παραμένουν στο άπειρο.

 

Ο λόγος και οι λέξεις παρακινούν το πνεύμα στον κάματο της αλήθειας του εδώ και τώρα, γιατί η γλώσσα του σήμερα είναι η σωτηρία του αύριο, και ψεύτης είναι όποιος θέλει να λέει πως ο λόγος είναι μηδαμινός κι’  ασήμαντος.

 

Καταπίστευμα τεράστιο έχουμε, και με αυτό βαδίζουμε στην αχλή του χρόνου, μένοντας και φεύγοντας ατέρμονα κι’ απύθμενα, με το λόγο ταγό και φίλο περιδιαβαίνουμε στις γειτονιές του απείρου, στα μονοπάτια της τελείωσης.