ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ
Παρερμηνείες συμβαίνουν τακτικά, είτε ηθελημένα είτε ακούσια. Είναι φυσικό θα πείτε, ναι θα πω, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν και οι υπολογισμένες, που διαφέρουν από τις ηθελημένες. Είναι αχνή η διαφορά, αλλά υπάρχει.
Πολλοί «καλοθελητές» ζουν από αυτό, από τις υπολογισμένες. Γιατί; Μα διότι οι μεν ηθελημένες πάντα δηλώνουν αντίθεση, η και προσδιορίζουν μια στάση όπου μπορεί να πει κανείς ότι αυτό, πολλές φορές, μπορεί να χαρακτηριστεί θεμιτό. Εξάλλου είναι και μία μορφή άμυνας.
Οι υπολογισμένες τώρα, διαστρεβλώνουν τα πράγματα ερμηνεύοντάς τα κατά το δοκούν. Για λόγους τυχοδιωκτικούς, ιδιοτέλειας, καιροσκοπισμού, αναλγησίας και ότι άλλο μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς προς αυτή τη κατεύθυνση.
Το μεγάλο θέμα όμως είναι τι είδος άνθρωποι κάνουν τις υπολογισμένες παρερμηνείες. Εδώ υπάρχει ένα κλειδί στη κοινωνία. Εδώ υπάρχει το πρόβλημα και το πρόβλημα δεν είναι απλό ούτε και αναστρέψιμο, πολλές φορές. Ηλίου φαεινότερο, λοιπόν ότι η μερίδα του λέοντος χρήσης παρερμηνειών ανήκει σε ανθρώπους που χαρακτηρίζονται ή αυτοχαρακτηρίζονται μάλλον, ως πολιτικά όντα. Δηλαδή οι πολιτικοί. Όχι μόνο οι επαγγελματίες βέβαια, αλλά όλοι όπως έτσι εννοούνται ή αυτοχαρακτηρίζονται. Η γενίκευση βέβαια του ότι όλοι είναι πολιτικά όντα δεν ισχύει έτσι όπως τη χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Αυτό είναι προκάλυμμα και άλλοθι για τις γνωστές συμπεριφορές τους.
Μια βασική περίπτωση υπολογισμένης παρερμηνείας είναι η αρχή της διαστρέβλωσης, σε ότι ειπωθεί. Αυτό γίνεται διότι εξυπηρετεί την τακτική της ανευθυνότητας ή και της αποστασιοποίησης. Βασικό θέμα για ένα πολιτικό.
Δείτε άλλο παράδειγμα. Οι δημοσιογράφοι (κατ’ εξοχήν πολιτικά όντα). Ζουν αποκλειστικά από τις ερμηνείες-παρερμηνείες, σχολιάζουν, δημιουργούν άποψη. Δεν σταματούν στο ρεπορτάζ βέβαια. Όλοι το ξέρουμε αυτό και το ανεχόμαστε, επειδή νομίζουμε ότι δεν είναι και πολύ σημαντικό. Εξάλλου, εδώ μπορεί να πει κανείς, ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα. Δεν είναι όμως έτσι. Εδώ η παρερμηνεία είναι υπολογισμένη εξ’ αρχής. Εκείνο που δεν ξέρουμε λοιπόν είναι, ότι η παρερμηνεία του πολιτικού (επαγγελματία) προωθείται από το δημοσιογράφο ως ερμηνεία. Βασικό εργαλείο πολέμου εξουσίας. Τακτικισμός παλαιάς κοπής με εγγυημένα αποτελέσματα πειθαναγκασμού της μάζας, του λαού.
Η δημοκρατία έχει το βασικό μειονέκτημα της ανοχής. Επίσης, έχει το βασικό μειονέκτημα της ερμηνείας του οτιδήποτε. Ουσιαστικά, είτε μιλάμε για το Σύνταγμα, είτε μιλάμε για τους νόμους, είτε ακόμη και για απλές εγκυκλίους ή εντολές, πάντοτε, ενέχεται η παράμετρος της ερμηνείας. Αυτό είναι άραγε τυχαίο; Εδώ λοιπόν η παρερμηνεία είναι βασικό εργαλείο άσκησης εξουσίας αλλά και, διασφάλισης του εμπαιγμού της εξουσίας προς τους κατ’ ευφημισμό πολίτες. Οι άμυνες του κράτους δικαίου καταρρέουν από τις ερμηνευτικές δηλώσεις, τις παρερμηνείες και τις πολιτικές ευθύνες, παράγωγο και αυτό των ερμηνειών-παρερμηνειών.
Οι όροι «πίσω από τις λέξεις» «νοηματικός χαρακτήρας», «φιλοσοφική αξία» κλπ, έχουν νόημα στη λογοτεχνία, είναι ιδιότητες της γλώσσας. Στην πολιτική όμως δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, δεν θα έπρεπε, για να είμαι ακριβέστερος, να εφαρμόζονται. Στη δικαιοσύνη δε, χάος απύθμενο. Άλλη μια εξουσία που στηρίζεται ουσιαστικά στις ερμηνείες. Η μόνη ωφέλεια χρήσης τους σε αυτούς τους χώρους είναι η αποποίηση των ευθυνών, ο έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας.
Αυτό το μοντέλο λοιπόν, που αλλού έχει τεράστια νοηματική αξία ειδικότερα στη λογοτεχνία με απόλυτη εφαρμογή στη ποίηση, «δουλεύει» επίσης και από άλλους αυτόκλητους ερμηνευτές. Τρανό παράδειγμα, η θρησκεία. Εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα μια και δεν είναι αυταπόδεικτα αλλά και ούτε μπορεί κανείς να τα σταχυολογήσει. Είναι θέμα πίστης, μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Αυτό το μοντέλο στην εφαρμογή του στη θρησκεία έχει άλλες διαστάσεις και θεωρητικά δεν υπονομεύει το καλό με όποια έννοια και αν αυτό εννοείται (ερμηνεύοντας τα ανερμήνευτα).
Γυρνώντας λοιπόν πίσω πρέπει να πω ότι η ερμηνεία, εκτός από κατ’ επάγγελμα ιδιότητα, κάποιων, αποτελεί και μάνα του λαϊκισμού, της συκοφαντίας, της επαμφοτερίζουσας συμπεριφοράς, της κοινωνικής και κρατικής τρομοκρατίας. Εργαλεία χρήσιμα για την άσκηση εξουσίας. Οι διαβαθμίσεις της είναι πολλές, ποικίλουν δε σε προτεραιότητες και εφαρμοστέο πεδίο.
Ας δούμε λοιπόν, ξεδιπλώνοντας του κουβάρι της λύπης για τις χαμένες ελπίδες και ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, την ουσιαστική απάτη της ερμηνείας. Ουσιαστικά η ερμηνεία σε κάτι, εάν το δεις απλά, μπορεί να σε κατατάξει αυτόματα στην συμπαθή τάξη των απλοϊκών της χαμηλής ευφυΐας, ή ακόμη, να σε κατατάξει στο στρατόπεδο των κυνικών. Τραγωδία δεν είναι; Το να καταλαβαίνεις αυτό που ακούς δεν αποτελεί προτέρημα. Είναι βλακεία. Το να αφουγκράζεσαι την καρδιά σου ή ακόμη και το ένστικτό σου αποτελεί οπισθοδρόμηση, απαξιώνεται κάποιος εάν λέει την αλήθεια ή αυτό που αισθάνεται.
Τα σύμβολα λειτουργούν στο υποσυνείδητο και ερμηνεύονται κατάλληλα. Δείτε που χρησιμοποιούνται όμως, Από τα κόμματα, από τη θρησκεία, από τις μυστικές εταιρείες, από τις σέχτες κλπ, ανέκαθεν συμβαίνει αυτό. Προσδίδουν μυστηριακό ύφος και δυναμική στην άσκηση της εξουσίας με συγκεκριμένους αποδέκτες, δηλαδή όλους εμάς. Το άγνωστο είναι ο τρομοκράτης του αύριο, είναι η στέρηση ή καλύτερα η αποψίλωση της ελπίδας.
Η επιστήμη από την άλλη δεν έχει μυστικά, χρησιμοποιώντας την ερμηνεία δε, το κάνει, για να διαλευκάνει το μυστήριο και όχι για να το διατηρήσει. Πολλές φορές αναδύεται η ιδέα ότι κάποια πράγματα είναι ακατάληπτα και μπορούν να εμπεδωθούν μέσω των συμβολισμών και της ερμηνείας. Μα αλήθεια ποιος μπορεί να καταλαβαίνει τα ακατάληπτα και να τα μεταδίδει, εάν δεν είναι ο δημιουργός τους; Αυτόκλητοι λοιπόν είναι οι ερμηνευτές. Ερμηνείες υπάρχουν μέσα στη ψυχή, όχι στα εγκεφαλικά κύτταρα. Αυτό για τα σύμβολα και τα ακατάληπτα.
Στα καθημερινά αντίθετα, οι δημιουργοί των συμβολικών εννοιών και των θεσμών, δεν τα μεταδίδουν, αλλά τα διασπείρουν σε ερμηνευτές που ερμηνεύουν το τραγούδι της εξουσίας και της εκμετάλλευσης. Το θέμα είναι απλό και δεν έχει άλλες ερμηνείες. Ένα άρθρο του Συντάγματος μπορεί να είναι ένα απλό άρθρο, μια κατανοητή έννοια. Ποτέ δεν είναι όμως, δέχεται ερμηνεία. Και το ερώτημα είναι, είναι ατελές; Είναι απροσδιόριστο; Είναι δυσνόητο; Γιατί επιδέχεται ερμηνεία; Μα διότι οι ερμηνείες το καθιστούν ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΟ. Αυτό είναι το μυστικό. Εκεί λοιπόν διαφαίνεται ο ρόλος της ερμηνείας-παρερμηνείας. Υπάρχει σχέδιο, είναι εφαρμόσιμο και λειτουργεί στους αιώνες των αιώνων, απεύχομαι για το μέλλον.

ΤΑ ΚΤΗΝΗ
ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ
Τα κτήνη ζουν με το ένστικτο, δεν έχουν λογική ούτε αλληλεγγύη. Τα κτήνη δεν σκέφτονται και επιβιώνουν μόνο με την φυγή, την υποταγή ή τη επικράτηση του ισχυρότερου. Τα κτήνη δεν έχουν συναισθήματα και δεν επιδιώκουν τη συναίνεση.
Τα κτήνη δεν γνωρίζουν από συμφωνίες και επιθυμίες, παρά κάνουν μόνο, ότι μπορούν για να επιβιώνουν σε βάρος των άλλων. Αυτό είναι κανόνας και όχι εξαίρεση, είναι τρόπος και όχι μοντέλο, είναι νομοτέλεια.
Τα κτήνη ή μάλλον η πρακτική τους, έχει εφαρμογή παντού. Στο φυσικό περιβάλλον, στο κοινωνικό, στο πολιτικό, δηλαδή παντού. Τα κτήνη κυριαρχούν, έχουν τα πάνω χέρι.
Τα κτήνη επιβάλλουν την απληστία τους, επιβάλλουν τη λιμοκτονία, το θάνατο, την κηδεμονία. Τα κτήνη είναι δυνατά. Απαιτούν και προσδιορίζουν τις διαχωριστικές γραμμές για τα συμφέροντά τους, έχουν την περιοχή τους. Σε αυτό δεν υπάρχει διαπραγμάτευση. Όποιος μπει μέσα απλά, ή φεύγει ή πεθαίνει.
Τα κτήνη είναι αδηφάγα, τα κτήνη είναι ακόρεστα. Δεν σταματούν πουθενά, όταν θέλουν κάτι. Τα κτήνη δεν καταλαβαίνουν και δεν λυπούνται, είναι σε άλλη συχνότητα. Τα κτήνη εκπέμπουν στα ένστικτα. Η λογική, η αγαθότητα, τα συναισθήματα είναι έννοιες ακατανόητες για αυτά. Ο δέκτης δεν λαμβάνει τέτοιες συχνότητες.
Τα κτήνη είναι ανελέητα, τα κτήνη είναι εφευρετικά. Ανακαλύπτουν μεθόδους για την επιβίωσή τους. Κάθε καινοτομία ή ανακάλυψη ξεκινά από το ένστικτο για την επιβίωση. Έχουν επίσης εργαλεία πολιτικά, θεσμικά, κτίζουν και επενδύουν στο ένστικτο.
Τα κτήνη κατά καιρούς, είναι χορτασμένα και λιάζονται. Είναι μερικές φορές ράθυμα. Βαριούνται που πάντα ξεκουράζονται. Εδώ και πολύ, μα πολύ καιρό, δεν κυνηγούν, δεν κουράζονται. Τα έχουν όλα στο πιάτο, έτοιμα, φρέσκα και λαχταριστά. Τα κτήνη είναι οκνηρά.
Τα κτήνη αναπαράγονται, αλλά μεταξύ τους μόνο. Αυτός ο κανόνας είναι φυσική επιλογή για αυτά. Είναι απαραβίαστη αρχή επιβίωσης και διατήρησης της γενιάς τους. Τα γονίδια είναι η βάση για τα πάντα.
Τα κτήνη είναι σαρκοφάγα και δεν μεταναστεύουν, περιμένουν τους μετανάστες για να φάνε. Δεν τους τρώνε όλους για να φαίνονται καλά, αλλά, τους περιμένουν την άλλη χρονιά. Εάν δεν έλθουν, τρώνε τους αυτόχθονες.
Τα κτήνη δεν είναι ηρωικά. Τρέφονται με τους ήρωες, είναι ο καλύτερος μεζές.
Τα κτήνη έχουν αυστηρή ιεραρχία. Παντού. Στην τροφή, στην αναπαραγωγή, στις αποφάσεις. Δεν υπάρχουν απόψεις, γνώμες. Τα κτήνη επιβάλλουν αυτό που θέλουν με την ωμή δύναμη.
Η τραγική ιστορία του κόσμου είναι ότι, οι ποιο πολλοί θέλουν να γίνουν κτήνη!