Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010
ΣΚΕΨΕΙΣ
Αυτά που έχουν ειπωθεί είναι αλήθεια. Η απληστία είναι παιδί του φόβου για όλα και τα πάντα. Το να έχεις δεν είναι τίποτα εάν υπόκειται σε φθορά, το να παίρνεις δεν είναι τίποτα εάν υπόκειται σε φθορά. Όλα είναι τίποτα και το τίποτα είναι σκιά.
Ψάξτε βαθιά μέσα σας και αναρωτηθείτε, τι έχω; Ψάξτε βαθιά μέσα σας και απορήστε τι είμαι; Μη συμβιβάζεστε με τίποτα λιγότερο από αυτές τις απαντήσεις. Αυτός που ρωτά θα μάθει και τότε δεν θα είναι του κόσμου ετούτου.
Σηκώστε βαθιά το βλέμμα και δείτε τι πραγματικά υπάρχει, δείτε που πραγματικά βρίσκεστε, ατενίστε το όλον και ταπεινωθείτε. Αναγνωρίστε το εαυτό σας και μην συμβιβάζεστε με τίποτα λιγότερο.
Αυτά που έχουν ειπωθεί είναι αλήθεια. Η αιωνιότητα είναι τώρα και πάντα, είναι εμείς, δεν είναι αλλού. Η αιωνιότητα κατακτιέται, χωρίς αμφιβολία, αλλά με πίστη και απλότητα, όχι με υπερηφάνεια και πόνο. Προσέξτε, γιατί ο πόνος είναι επιλογή και όχι αναπόφευκτος, είναι μέθοδος και όχι απαραίτητος. Προσπεράστε το φόβο γιατί δεν σας αξίζει ο πόνος, αδιαφορήστε, γιατί δεν σας αφορά, σας αγγίζει μόνο εάν τον αποδέχεστε. Νοιαστείτε για αυτούς που πονούν, για τους πλανημένους, για τους φοβισμένους.
Ό,τι επιθυμεί η καρδιά το έχει τώρα και όχι αύριο, ότι τρέφει την πίστη είναι αιώνιο και όχι εφήμερο. Έχει ειπωθεί και είναι αλήθεια, το όλον είναι υπηρέτης σας και δεν υπάρχει χωρίς εσάς, εδώ και αλλού, στα ορατά και τα αόρατα. Έχετε αυτό που η καρδιά επιθυμεί και όχι αυτό που σκέφτεστε, έχετε αυτό που πιστεύετε και πράττετε και όχι αυτό που φαντάζεστε, όχι αυτό που αμφιβάλετε.
Ψυχή ρακοσυλλέκτης
Μαζεύω σκουπίδια, δικαιολογούμαι μόνος μου, χωρίς κανείς να με κοιτά στα μάτια γιατί τα δικά μου δεν βλέπουν. Μαζεύω ρημάδια και ράκη, από χαμόγελα, εμπιστοσύνη κι’ ανήκουστη αφοσίωση.
Ρακοσυλλέκτης είμαι από παλιές αγάπες που έχασα, από παλιά τραγούδια που ξέχασα από ποιήματα που στο στόμα δεν ανεβαίνουν.
Συλλέγω τις μνήμες μου από παλιά και ξεχασμένα σπίτια, που ζήση και πόθο είχαν για τη ζωή, με λίγα ζούσαν και πλούτη αμύθητα έχτισαν στο πνεύμα μου. Τα ράκη τους ψάχνω τώρα, γιατί σκορπίστηκαν στον άνεμο της απαξίωσης, στη συνήθεια του τώρα, αυτής της εποχής.
Ρακοσυλλέκτης είμαι, με ράκη συντηρώ τη ψυχή μου γιατί το σώμα ευημερεί, κι’ αδιάφορο είναι.
Οι υποψίες μιας λέξης
Όταν καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός του πνεύματος και η κόπωση γίνεται χαρακιά στο πρόσωπο, σκεφτόμαστε τι νόημα έχουν οι λέξεις. Παραδινόμαστε στις ανούσιες ερμηνείες που κατακλύζουν το είναι μας για τα νοήματα, που οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν, για αυτά που οι λέξεις δεν γνωρίζουν δεν γνώρισαν και δεν θα μπορέσουν ποτέ να το κάνουν.
Ο εαυτός γνωρίζει και δεν εκφράζει, αλλά υποψιάζεται, με τις λέξεις που περιδιαβαίνουν στις σκέψεις και λέμε στοχάζεται. Στοχάζεται τις λέξεις και τα νοήματα που θα τις κάνουν να έχουν φρεσκάδα και ζωή, μα παραμένουν παρόλα αυτά ανεπίκαιρες όχι γιατί είναι παλιές μα γιατί δεν έχουν επάρκεια. Φαντάζομαι πως τα παιδιά του λόγου σήμερα, δεν μπορούν να κυοφορήσουν τη γνώση, ή μπορούν να την δίνουν με το σταγονόμετρο, βασανιστικά και με μεγάλο κόπο, που προϊδεάζει πολιτισμό φτωχό κι’ αλγεινό συνάμα.
Κι’ όμως ο λόγος είναι αίδιος, λυσιτελής κι’ αδήριτος. Είναι το όπλο της καθημερινής αλήθειας, που περιμένει να αποτυπωθεί σε ότι μπορεί να τον αντέξει σαν την αλήθεια. Αδύναμος μοιάζει γιατί χάνεται στις φτωχογειτονιές της αμάθειας, βουλιάζει στις λεωφόρους της αισχροέπειας, περιστοιχίζεται απο αιθεροβάμονες και ακριτομυθίες που τον κάνουν να φαίνεται ανόητος, πολύπλοκος, πολλές φορές χαμένος.
Ο λόγος είναι ο δημιουργός, απο την αρχή, ανέκαθεν και πάντα. Ο λόγος είναι εργαλείο τέχνης μαγικό, και μέντορας για εμάς. Περιγράφει τα απερίγραπτα, τα αληθινά και τα ανούσια, διατείνεται για το όλον και το παν, αλλά είναι και παραμένει σε αυτά μέσα και όχι έξω.
Οι υποψίες μιας λέξης είναι παρορμητικές, ελατές κι’ επάρατες. Βολοδέρνουν απο εδώ κι’ απο εκεί, δηλώνουν παρουσία και παραμένουν άφατες στο νόημα, στη πράξη. Οι υποψίες του νου είναι εικόνες που ζωντανεύουν στις λέξεις μέσα κι’ αποδιώχνουν την άγνοια, χτίζουν το αύριο και παραμένουν στο άπειρο.
Ο λόγος και οι λέξεις παρακινούν το πνεύμα στον κάματο της αλήθειας του εδώ και τώρα, γιατί η γλώσσα του σήμερα είναι η σωτηρία του αύριο, και ψεύτης είναι όποιος θέλει να λέει πως ο λόγος είναι μηδαμινός κι’ ασήμαντος.
Καταπίστευμα τεράστιο έχουμε, και με αυτό βαδίζουμε στην αχλή του χρόνου, μένοντας και φεύγοντας ατέρμονα κι’ απύθμενα, με το λόγο ταγό και φίλο περιδιαβαίνουμε στις γειτονιές του απείρου, στα μονοπάτια της τελείωσης.
Η στοιχειωμένη πατρίδα
Αχ αυτή η πατρίδα. Ποιοι μακέλεψαν τη νιότη της; Ποιοι ανοσιούργησαν στη ψυχή της; Αχ αυτή η πατρίδα. Σκορπισμένη είναι παντού, σε ωκεανούς και ουρανούς άλλους, μακριά από τα χώματά της. Μα ζει και προκόβει, υπάρχει λυπημένη.
Πέταξα μακριά και την είδα να ζητιανεύει τις θύμισες, τα δάκρυά της ποια δεν συγκινούν κανέναν, ρακοσυλλέκτης ιδεών κατάντησε.
Εξόριστη είναι, αλλά δεν ρίζωσε αλλού, μα υψώνει το βλέμμα της, ικεσίες κάνει για τα παιδιά της που πλανεύονται από τη χαμέρπεια της δόξας, την προβοκάρουν και την ωθούν να νιώσει άλλη, από αυτό που είναι, πατρίδα σε χώματα ιερά, σε πνεύμα φωτεινό, ανδρείας μετερίζι, της τραγωδίας γέννημα και του θεού κονάκι.
Αχ αυτή πατρίδα, στοίχειωσε γιατί παιδιά δεν έχει και κατηγόριες μεγάλες δέχεται, απ’ τους μνηστήρες της, όρνια που επιθυμούν τη σάρκα της. Το πνεύμα της όμως είναι αθάνατο και άφατο για αυτούς, δεν μπορούν να την καταλάβουν, όσο και εάν προσπαθούν.
Αχ αυτή η πατρίδα που τη λησμόνησαν, τα γεννήματά της, που την απόδιωξαν όταν γονάτισε από τις μύριες προδοσίες. Αχ αυτή η πατρίδα.
Αχ αυτή η πατρίδα, δεν κιότεψε, στους αλγεινούς κατακτητές, στη μπόρα του θανάτου, στις προδοσίες δεν λύγισε και έζησε τρανή στους χρόνους, στις αλάνες, στα χαμόγελα της θυσίας, στεφάνωνε τα παιδιά της με τη θάλασσα και τον καθάριο ουρανό της.
Αχ αυτή η πατρίδα ματωβαμένη είναι, από τις καρδιές αυτών που θέλησαν να γίνουν, ουράνια κουστωδία της, ήχος ανήκουστος σε νοτερά βουνά κι’ ανήλιαγα λαγούμια, όπου φωλιάζουν οι ληστές κι’ οι εφιάλτες ζούνε.
Αχ αυτή η πατρίδα, πετράδι αναλλοίωτο που στραφταλίζει στα χρώματα του ήλιου, είναι, μια θάλασσα ελπίδας με χρυσοκέντητα νησιά και αγέρα δροσερό, αχ αυτή η πατρίδα.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ
Είναι αλήθεια ότι αυτά που βλέπουμε κι’ ακούμε κάθε μέρα μόνο α-λυσιτέλεια προσφέρουν. Όχι μόνο σε αυτούς που αναφέρονται, αλλά, κυρίως σε αυτούς που παρατηρούν και βλέπουν, που στοχάζονται στον καναπέ.
Είναι αλήθεια πως οι ακριτόμυθοι δεν παρακινούνται από κάποια ρηξικέλευθη παρόρμηση, αλλά μάλλον από την αισχροήθεια, ίσως και την αισχροέπεια. Αλλά τι σημασία έχει άραγε να διαπιστώνουμε το άγος της καθημερινότητας που χτίζεται, κυριολεκτικά από εμάς τους ίδιους, που τιμητές και κατήγοροι είμαστε, από τον καναπέ!!
Ποιος θα ήταν αυτός που είναι, εάν σε όμοιους του δεν μιλούσε, εάν οι όμοιοί του δεν τον άκουγαν; Που βρίσκεται όλη αυτή η βουή του αλγεινού λόγου, εκεί έξω ή μέσα μας; Που βρίσκουν έδαφος και φυτρώνουν οι επαρμένοι, οι μωρόσοφοι, οι δοκησίσοφοι; Ποιος τους κανακεύει και τους δίνει λόγο και βήμα;
Οι χαμερπείς του καναπέ, φυσικά. Αυτοί που θέλουν να γνωρίζουν, όχι από κάποια ανάγκη δικαίου και ήθους, όχι από κάτι τέτοιο, αλλά από την ανάγκη για επιβεβαίωση της κάλλιστης απάθειάς τους, που τους κρατά μακριά από τις κακοτοπιές της συμμετοχής.
Αποκαλύπτουν την αδυναμία τους να γνωρίζουν και διψασμένοι ζητούν ρουφιάνους και δοσίλογους που υπηρετούν την ωφέλεια της δίψας μας, έτοιμοι τους λίθους να πετάξουμε είμαστε. Και κάποιοι άλλοι βυθίζονται στην ευμάρεια της συκοφαντίας που ποτέ δεν στέρησε από τους συκοφάντες την ωφέλεια της εξουσίας.
Όταν στηθούν τα νέα κρεματόρια στις πλατείες, θα είναι αργά για τους επαρμένους, για τους καιροσκόπους, θα είναι αργά για όλους, δικαίους και αδίκους. Έτσι γίνεται, ανέκαθεν, όχι όμως και τώρα, γιατί τώρα ότι σαρώσει ο πανάρχαιος τυφώνας του εξαγνισμού, δεν θα του δώσει άλλη μία ευκαιρία.
Αυτή είναι σήμερα, η μοναδική αποκάλυψη.
Είναι αλήθεια πως οι ακριτόμυθοι δεν παρακινούνται από κάποια ρηξικέλευθη παρόρμηση, αλλά μάλλον από την αισχροήθεια, ίσως και την αισχροέπεια. Αλλά τι σημασία έχει άραγε να διαπιστώνουμε το άγος της καθημερινότητας που χτίζεται, κυριολεκτικά από εμάς τους ίδιους, που τιμητές και κατήγοροι είμαστε, από τον καναπέ!!
Ποιος θα ήταν αυτός που είναι, εάν σε όμοιους του δεν μιλούσε, εάν οι όμοιοί του δεν τον άκουγαν; Που βρίσκεται όλη αυτή η βουή του αλγεινού λόγου, εκεί έξω ή μέσα μας; Που βρίσκουν έδαφος και φυτρώνουν οι επαρμένοι, οι μωρόσοφοι, οι δοκησίσοφοι; Ποιος τους κανακεύει και τους δίνει λόγο και βήμα;
Οι χαμερπείς του καναπέ, φυσικά. Αυτοί που θέλουν να γνωρίζουν, όχι από κάποια ανάγκη δικαίου και ήθους, όχι από κάτι τέτοιο, αλλά από την ανάγκη για επιβεβαίωση της κάλλιστης απάθειάς τους, που τους κρατά μακριά από τις κακοτοπιές της συμμετοχής.
Αποκαλύπτουν την αδυναμία τους να γνωρίζουν και διψασμένοι ζητούν ρουφιάνους και δοσίλογους που υπηρετούν την ωφέλεια της δίψας μας, έτοιμοι τους λίθους να πετάξουμε είμαστε. Και κάποιοι άλλοι βυθίζονται στην ευμάρεια της συκοφαντίας που ποτέ δεν στέρησε από τους συκοφάντες την ωφέλεια της εξουσίας.
Όταν στηθούν τα νέα κρεματόρια στις πλατείες, θα είναι αργά για τους επαρμένους, για τους καιροσκόπους, θα είναι αργά για όλους, δικαίους και αδίκους. Έτσι γίνεται, ανέκαθεν, όχι όμως και τώρα, γιατί τώρα ότι σαρώσει ο πανάρχαιος τυφώνας του εξαγνισμού, δεν θα του δώσει άλλη μία ευκαιρία.
Αυτή είναι σήμερα, η μοναδική αποκάλυψη.
Σάββατο 29 Μαΐου 2010
ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ
Παρερμηνείες συμβαίνουν τακτικά, είτε ηθελημένα είτε ακούσια. Είναι φυσικό θα πείτε, ναι θα πω, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν και οι υπολογισμένες, που διαφέρουν από τις ηθελημένες. Είναι αχνή η διαφορά, αλλά υπάρχει.
Πολλοί «καλοθελητές» ζουν από αυτό, από τις υπολογισμένες. Γιατί; Μα διότι οι μεν ηθελημένες πάντα δηλώνουν αντίθεση, η και προσδιορίζουν μια στάση όπου μπορεί να πει κανείς ότι αυτό, πολλές φορές, μπορεί να χαρακτηριστεί θεμιτό. Εξάλλου είναι και μία μορφή άμυνας.
Οι υπολογισμένες τώρα, διαστρεβλώνουν τα πράγματα ερμηνεύοντάς τα κατά το δοκούν. Για λόγους τυχοδιωκτικούς, ιδιοτέλειας, καιροσκοπισμού, αναλγησίας και ότι άλλο μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς προς αυτή τη κατεύθυνση.
Το μεγάλο θέμα όμως είναι τι είδος άνθρωποι κάνουν τις υπολογισμένες παρερμηνείες. Εδώ υπάρχει ένα κλειδί στη κοινωνία. Εδώ υπάρχει το πρόβλημα και το πρόβλημα δεν είναι απλό ούτε και αναστρέψιμο, πολλές φορές. Ηλίου φαεινότερο, λοιπόν ότι η μερίδα του λέοντος χρήσης παρερμηνειών ανήκει σε ανθρώπους που χαρακτηρίζονται ή αυτοχαρακτηρίζονται μάλλον, ως πολιτικά όντα. Δηλαδή οι πολιτικοί. Όχι μόνο οι επαγγελματίες βέβαια, αλλά όλοι όπως έτσι εννοούνται ή αυτοχαρακτηρίζονται. Η γενίκευση βέβαια του ότι όλοι είναι πολιτικά όντα δεν ισχύει έτσι όπως τη χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Αυτό είναι προκάλυμμα και άλλοθι για τις γνωστές συμπεριφορές τους.
Μια βασική περίπτωση υπολογισμένης παρερμηνείας είναι η αρχή της διαστρέβλωσης, σε ότι ειπωθεί. Αυτό γίνεται διότι εξυπηρετεί την τακτική της ανευθυνότητας ή και της αποστασιοποίησης. Βασικό θέμα για ένα πολιτικό.
Δείτε άλλο παράδειγμα. Οι δημοσιογράφοι (κατ’ εξοχήν πολιτικά όντα). Ζουν αποκλειστικά από τις ερμηνείες-παρερμηνείες, σχολιάζουν, δημιουργούν άποψη. Δεν σταματούν στο ρεπορτάζ βέβαια. Όλοι το ξέρουμε αυτό και το ανεχόμαστε, επειδή νομίζουμε ότι δεν είναι και πολύ σημαντικό. Εξάλλου, εδώ μπορεί να πει κανείς, ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα. Δεν είναι όμως έτσι. Εδώ η παρερμηνεία είναι υπολογισμένη εξ’ αρχής. Εκείνο που δεν ξέρουμε λοιπόν είναι, ότι η παρερμηνεία του πολιτικού (επαγγελματία) προωθείται από το δημοσιογράφο ως ερμηνεία. Βασικό εργαλείο πολέμου εξουσίας. Τακτικισμός παλαιάς κοπής με εγγυημένα αποτελέσματα πειθαναγκασμού της μάζας, του λαού.
Η δημοκρατία έχει το βασικό μειονέκτημα της ανοχής. Επίσης, έχει το βασικό μειονέκτημα της ερμηνείας του οτιδήποτε. Ουσιαστικά, είτε μιλάμε για το Σύνταγμα, είτε μιλάμε για τους νόμους, είτε ακόμη και για απλές εγκυκλίους ή εντολές, πάντοτε, ενέχεται η παράμετρος της ερμηνείας. Αυτό είναι άραγε τυχαίο; Εδώ λοιπόν η παρερμηνεία είναι βασικό εργαλείο άσκησης εξουσίας αλλά και, διασφάλισης του εμπαιγμού της εξουσίας προς τους κατ’ ευφημισμό πολίτες. Οι άμυνες του κράτους δικαίου καταρρέουν από τις ερμηνευτικές δηλώσεις, τις παρερμηνείες και τις πολιτικές ευθύνες, παράγωγο και αυτό των ερμηνειών-παρερμηνειών.
Οι όροι «πίσω από τις λέξεις» «νοηματικός χαρακτήρας», «φιλοσοφική αξία» κλπ, έχουν νόημα στη λογοτεχνία, είναι ιδιότητες της γλώσσας. Στην πολιτική όμως δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, δεν θα έπρεπε, για να είμαι ακριβέστερος, να εφαρμόζονται. Στη δικαιοσύνη δε, χάος απύθμενο. Άλλη μια εξουσία που στηρίζεται ουσιαστικά στις ερμηνείες. Η μόνη ωφέλεια χρήσης τους σε αυτούς τους χώρους είναι η αποποίηση των ευθυνών, ο έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας.
Αυτό το μοντέλο λοιπόν, που αλλού έχει τεράστια νοηματική αξία ειδικότερα στη λογοτεχνία με απόλυτη εφαρμογή στη ποίηση, «δουλεύει» επίσης και από άλλους αυτόκλητους ερμηνευτές. Τρανό παράδειγμα, η θρησκεία. Εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα μια και δεν είναι αυταπόδεικτα αλλά και ούτε μπορεί κανείς να τα σταχυολογήσει. Είναι θέμα πίστης, μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Αυτό το μοντέλο στην εφαρμογή του στη θρησκεία έχει άλλες διαστάσεις και θεωρητικά δεν υπονομεύει το καλό με όποια έννοια και αν αυτό εννοείται (ερμηνεύοντας τα ανερμήνευτα).
Γυρνώντας λοιπόν πίσω πρέπει να πω ότι η ερμηνεία, εκτός από κατ’ επάγγελμα ιδιότητα, κάποιων, αποτελεί και μάνα του λαϊκισμού, της συκοφαντίας, της επαμφοτερίζουσας συμπεριφοράς, της κοινωνικής και κρατικής τρομοκρατίας. Εργαλεία χρήσιμα για την άσκηση εξουσίας. Οι διαβαθμίσεις της είναι πολλές, ποικίλουν δε σε προτεραιότητες και εφαρμοστέο πεδίο.
Ας δούμε λοιπόν, ξεδιπλώνοντας του κουβάρι της λύπης για τις χαμένες ελπίδες και ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, την ουσιαστική απάτη της ερμηνείας. Ουσιαστικά η ερμηνεία σε κάτι, εάν το δεις απλά, μπορεί να σε κατατάξει αυτόματα στην συμπαθή τάξη των απλοϊκών της χαμηλής ευφυΐας, ή ακόμη, να σε κατατάξει στο στρατόπεδο των κυνικών. Τραγωδία δεν είναι; Το να καταλαβαίνεις αυτό που ακούς δεν αποτελεί προτέρημα. Είναι βλακεία. Το να αφουγκράζεσαι την καρδιά σου ή ακόμη και το ένστικτό σου αποτελεί οπισθοδρόμηση, απαξιώνεται κάποιος εάν λέει την αλήθεια ή αυτό που αισθάνεται.
Τα σύμβολα λειτουργούν στο υποσυνείδητο και ερμηνεύονται κατάλληλα. Δείτε που χρησιμοποιούνται όμως, Από τα κόμματα, από τη θρησκεία, από τις μυστικές εταιρείες, από τις σέχτες κλπ, ανέκαθεν συμβαίνει αυτό. Προσδίδουν μυστηριακό ύφος και δυναμική στην άσκηση της εξουσίας με συγκεκριμένους αποδέκτες, δηλαδή όλους εμάς. Το άγνωστο είναι ο τρομοκράτης του αύριο, είναι η στέρηση ή καλύτερα η αποψίλωση της ελπίδας.
Η επιστήμη από την άλλη δεν έχει μυστικά, χρησιμοποιώντας την ερμηνεία δε, το κάνει, για να διαλευκάνει το μυστήριο και όχι για να το διατηρήσει. Πολλές φορές αναδύεται η ιδέα ότι κάποια πράγματα είναι ακατάληπτα και μπορούν να εμπεδωθούν μέσω των συμβολισμών και της ερμηνείας. Μα αλήθεια ποιος μπορεί να καταλαβαίνει τα ακατάληπτα και να τα μεταδίδει, εάν δεν είναι ο δημιουργός τους; Αυτόκλητοι λοιπόν είναι οι ερμηνευτές. Ερμηνείες υπάρχουν μέσα στη ψυχή, όχι στα εγκεφαλικά κύτταρα. Αυτό για τα σύμβολα και τα ακατάληπτα.
Στα καθημερινά αντίθετα, οι δημιουργοί των συμβολικών εννοιών και των θεσμών, δεν τα μεταδίδουν, αλλά τα διασπείρουν σε ερμηνευτές που ερμηνεύουν το τραγούδι της εξουσίας και της εκμετάλλευσης. Το θέμα είναι απλό και δεν έχει άλλες ερμηνείες. Ένα άρθρο του Συντάγματος μπορεί να είναι ένα απλό άρθρο, μια κατανοητή έννοια. Ποτέ δεν είναι όμως, δέχεται ερμηνεία. Και το ερώτημα είναι, είναι ατελές; Είναι απροσδιόριστο; Είναι δυσνόητο; Γιατί επιδέχεται ερμηνεία; Μα διότι οι ερμηνείες το καθιστούν ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΟ. Αυτό είναι το μυστικό. Εκεί λοιπόν διαφαίνεται ο ρόλος της ερμηνείας-παρερμηνείας. Υπάρχει σχέδιο, είναι εφαρμόσιμο και λειτουργεί στους αιώνες των αιώνων, απεύχομαι για το μέλλον.
Παρερμηνείες συμβαίνουν τακτικά, είτε ηθελημένα είτε ακούσια. Είναι φυσικό θα πείτε, ναι θα πω, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν και οι υπολογισμένες, που διαφέρουν από τις ηθελημένες. Είναι αχνή η διαφορά, αλλά υπάρχει.
Πολλοί «καλοθελητές» ζουν από αυτό, από τις υπολογισμένες. Γιατί; Μα διότι οι μεν ηθελημένες πάντα δηλώνουν αντίθεση, η και προσδιορίζουν μια στάση όπου μπορεί να πει κανείς ότι αυτό, πολλές φορές, μπορεί να χαρακτηριστεί θεμιτό. Εξάλλου είναι και μία μορφή άμυνας.
Οι υπολογισμένες τώρα, διαστρεβλώνουν τα πράγματα ερμηνεύοντάς τα κατά το δοκούν. Για λόγους τυχοδιωκτικούς, ιδιοτέλειας, καιροσκοπισμού, αναλγησίας και ότι άλλο μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς προς αυτή τη κατεύθυνση.
Το μεγάλο θέμα όμως είναι τι είδος άνθρωποι κάνουν τις υπολογισμένες παρερμηνείες. Εδώ υπάρχει ένα κλειδί στη κοινωνία. Εδώ υπάρχει το πρόβλημα και το πρόβλημα δεν είναι απλό ούτε και αναστρέψιμο, πολλές φορές. Ηλίου φαεινότερο, λοιπόν ότι η μερίδα του λέοντος χρήσης παρερμηνειών ανήκει σε ανθρώπους που χαρακτηρίζονται ή αυτοχαρακτηρίζονται μάλλον, ως πολιτικά όντα. Δηλαδή οι πολιτικοί. Όχι μόνο οι επαγγελματίες βέβαια, αλλά όλοι όπως έτσι εννοούνται ή αυτοχαρακτηρίζονται. Η γενίκευση βέβαια του ότι όλοι είναι πολιτικά όντα δεν ισχύει έτσι όπως τη χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Αυτό είναι προκάλυμμα και άλλοθι για τις γνωστές συμπεριφορές τους.
Μια βασική περίπτωση υπολογισμένης παρερμηνείας είναι η αρχή της διαστρέβλωσης, σε ότι ειπωθεί. Αυτό γίνεται διότι εξυπηρετεί την τακτική της ανευθυνότητας ή και της αποστασιοποίησης. Βασικό θέμα για ένα πολιτικό.
Δείτε άλλο παράδειγμα. Οι δημοσιογράφοι (κατ’ εξοχήν πολιτικά όντα). Ζουν αποκλειστικά από τις ερμηνείες-παρερμηνείες, σχολιάζουν, δημιουργούν άποψη. Δεν σταματούν στο ρεπορτάζ βέβαια. Όλοι το ξέρουμε αυτό και το ανεχόμαστε, επειδή νομίζουμε ότι δεν είναι και πολύ σημαντικό. Εξάλλου, εδώ μπορεί να πει κανείς, ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα. Δεν είναι όμως έτσι. Εδώ η παρερμηνεία είναι υπολογισμένη εξ’ αρχής. Εκείνο που δεν ξέρουμε λοιπόν είναι, ότι η παρερμηνεία του πολιτικού (επαγγελματία) προωθείται από το δημοσιογράφο ως ερμηνεία. Βασικό εργαλείο πολέμου εξουσίας. Τακτικισμός παλαιάς κοπής με εγγυημένα αποτελέσματα πειθαναγκασμού της μάζας, του λαού.
Η δημοκρατία έχει το βασικό μειονέκτημα της ανοχής. Επίσης, έχει το βασικό μειονέκτημα της ερμηνείας του οτιδήποτε. Ουσιαστικά, είτε μιλάμε για το Σύνταγμα, είτε μιλάμε για τους νόμους, είτε ακόμη και για απλές εγκυκλίους ή εντολές, πάντοτε, ενέχεται η παράμετρος της ερμηνείας. Αυτό είναι άραγε τυχαίο; Εδώ λοιπόν η παρερμηνεία είναι βασικό εργαλείο άσκησης εξουσίας αλλά και, διασφάλισης του εμπαιγμού της εξουσίας προς τους κατ’ ευφημισμό πολίτες. Οι άμυνες του κράτους δικαίου καταρρέουν από τις ερμηνευτικές δηλώσεις, τις παρερμηνείες και τις πολιτικές ευθύνες, παράγωγο και αυτό των ερμηνειών-παρερμηνειών.
Οι όροι «πίσω από τις λέξεις» «νοηματικός χαρακτήρας», «φιλοσοφική αξία» κλπ, έχουν νόημα στη λογοτεχνία, είναι ιδιότητες της γλώσσας. Στην πολιτική όμως δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, δεν θα έπρεπε, για να είμαι ακριβέστερος, να εφαρμόζονται. Στη δικαιοσύνη δε, χάος απύθμενο. Άλλη μια εξουσία που στηρίζεται ουσιαστικά στις ερμηνείες. Η μόνη ωφέλεια χρήσης τους σε αυτούς τους χώρους είναι η αποποίηση των ευθυνών, ο έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας.
Αυτό το μοντέλο λοιπόν, που αλλού έχει τεράστια νοηματική αξία ειδικότερα στη λογοτεχνία με απόλυτη εφαρμογή στη ποίηση, «δουλεύει» επίσης και από άλλους αυτόκλητους ερμηνευτές. Τρανό παράδειγμα, η θρησκεία. Εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα μια και δεν είναι αυταπόδεικτα αλλά και ούτε μπορεί κανείς να τα σταχυολογήσει. Είναι θέμα πίστης, μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Αυτό το μοντέλο στην εφαρμογή του στη θρησκεία έχει άλλες διαστάσεις και θεωρητικά δεν υπονομεύει το καλό με όποια έννοια και αν αυτό εννοείται (ερμηνεύοντας τα ανερμήνευτα).
Γυρνώντας λοιπόν πίσω πρέπει να πω ότι η ερμηνεία, εκτός από κατ’ επάγγελμα ιδιότητα, κάποιων, αποτελεί και μάνα του λαϊκισμού, της συκοφαντίας, της επαμφοτερίζουσας συμπεριφοράς, της κοινωνικής και κρατικής τρομοκρατίας. Εργαλεία χρήσιμα για την άσκηση εξουσίας. Οι διαβαθμίσεις της είναι πολλές, ποικίλουν δε σε προτεραιότητες και εφαρμοστέο πεδίο.
Ας δούμε λοιπόν, ξεδιπλώνοντας του κουβάρι της λύπης για τις χαμένες ελπίδες και ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, την ουσιαστική απάτη της ερμηνείας. Ουσιαστικά η ερμηνεία σε κάτι, εάν το δεις απλά, μπορεί να σε κατατάξει αυτόματα στην συμπαθή τάξη των απλοϊκών της χαμηλής ευφυΐας, ή ακόμη, να σε κατατάξει στο στρατόπεδο των κυνικών. Τραγωδία δεν είναι; Το να καταλαβαίνεις αυτό που ακούς δεν αποτελεί προτέρημα. Είναι βλακεία. Το να αφουγκράζεσαι την καρδιά σου ή ακόμη και το ένστικτό σου αποτελεί οπισθοδρόμηση, απαξιώνεται κάποιος εάν λέει την αλήθεια ή αυτό που αισθάνεται.
Τα σύμβολα λειτουργούν στο υποσυνείδητο και ερμηνεύονται κατάλληλα. Δείτε που χρησιμοποιούνται όμως, Από τα κόμματα, από τη θρησκεία, από τις μυστικές εταιρείες, από τις σέχτες κλπ, ανέκαθεν συμβαίνει αυτό. Προσδίδουν μυστηριακό ύφος και δυναμική στην άσκηση της εξουσίας με συγκεκριμένους αποδέκτες, δηλαδή όλους εμάς. Το άγνωστο είναι ο τρομοκράτης του αύριο, είναι η στέρηση ή καλύτερα η αποψίλωση της ελπίδας.
Η επιστήμη από την άλλη δεν έχει μυστικά, χρησιμοποιώντας την ερμηνεία δε, το κάνει, για να διαλευκάνει το μυστήριο και όχι για να το διατηρήσει. Πολλές φορές αναδύεται η ιδέα ότι κάποια πράγματα είναι ακατάληπτα και μπορούν να εμπεδωθούν μέσω των συμβολισμών και της ερμηνείας. Μα αλήθεια ποιος μπορεί να καταλαβαίνει τα ακατάληπτα και να τα μεταδίδει, εάν δεν είναι ο δημιουργός τους; Αυτόκλητοι λοιπόν είναι οι ερμηνευτές. Ερμηνείες υπάρχουν μέσα στη ψυχή, όχι στα εγκεφαλικά κύτταρα. Αυτό για τα σύμβολα και τα ακατάληπτα.
Στα καθημερινά αντίθετα, οι δημιουργοί των συμβολικών εννοιών και των θεσμών, δεν τα μεταδίδουν, αλλά τα διασπείρουν σε ερμηνευτές που ερμηνεύουν το τραγούδι της εξουσίας και της εκμετάλλευσης. Το θέμα είναι απλό και δεν έχει άλλες ερμηνείες. Ένα άρθρο του Συντάγματος μπορεί να είναι ένα απλό άρθρο, μια κατανοητή έννοια. Ποτέ δεν είναι όμως, δέχεται ερμηνεία. Και το ερώτημα είναι, είναι ατελές; Είναι απροσδιόριστο; Είναι δυσνόητο; Γιατί επιδέχεται ερμηνεία; Μα διότι οι ερμηνείες το καθιστούν ΑΝΕΦΑΡΜΟΣΤΟ. Αυτό είναι το μυστικό. Εκεί λοιπόν διαφαίνεται ο ρόλος της ερμηνείας-παρερμηνείας. Υπάρχει σχέδιο, είναι εφαρμόσιμο και λειτουργεί στους αιώνες των αιώνων, απεύχομαι για το μέλλον.
ΤΑ ΚΤΗΝΗ
ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ
Τα κτήνη ζουν με το ένστικτο, δεν έχουν λογική ούτε αλληλεγγύη. Τα κτήνη δεν σκέφτονται και επιβιώνουν μόνο με την φυγή, την υποταγή ή τη επικράτηση του ισχυρότερου. Τα κτήνη δεν έχουν συναισθήματα και δεν επιδιώκουν τη συναίνεση.
Τα κτήνη δεν γνωρίζουν από συμφωνίες και επιθυμίες, παρά κάνουν μόνο, ότι μπορούν για να επιβιώνουν σε βάρος των άλλων. Αυτό είναι κανόνας και όχι εξαίρεση, είναι τρόπος και όχι μοντέλο, είναι νομοτέλεια.
Τα κτήνη ή μάλλον η πρακτική τους, έχει εφαρμογή παντού. Στο φυσικό περιβάλλον, στο κοινωνικό, στο πολιτικό, δηλαδή παντού. Τα κτήνη κυριαρχούν, έχουν τα πάνω χέρι.
Τα κτήνη επιβάλλουν την απληστία τους, επιβάλλουν τη λιμοκτονία, το θάνατο, την κηδεμονία. Τα κτήνη είναι δυνατά. Απαιτούν και προσδιορίζουν τις διαχωριστικές γραμμές για τα συμφέροντά τους, έχουν την περιοχή τους. Σε αυτό δεν υπάρχει διαπραγμάτευση. Όποιος μπει μέσα απλά, ή φεύγει ή πεθαίνει.
Τα κτήνη είναι αδηφάγα, τα κτήνη είναι ακόρεστα. Δεν σταματούν πουθενά, όταν θέλουν κάτι. Τα κτήνη δεν καταλαβαίνουν και δεν λυπούνται, είναι σε άλλη συχνότητα. Τα κτήνη εκπέμπουν στα ένστικτα. Η λογική, η αγαθότητα, τα συναισθήματα είναι έννοιες ακατανόητες για αυτά. Ο δέκτης δεν λαμβάνει τέτοιες συχνότητες.
Τα κτήνη είναι ανελέητα, τα κτήνη είναι εφευρετικά. Ανακαλύπτουν μεθόδους για την επιβίωσή τους. Κάθε καινοτομία ή ανακάλυψη ξεκινά από το ένστικτο για την επιβίωση. Έχουν επίσης εργαλεία πολιτικά, θεσμικά, κτίζουν και επενδύουν στο ένστικτο.
Τα κτήνη κατά καιρούς, είναι χορτασμένα και λιάζονται. Είναι μερικές φορές ράθυμα. Βαριούνται που πάντα ξεκουράζονται. Εδώ και πολύ, μα πολύ καιρό, δεν κυνηγούν, δεν κουράζονται. Τα έχουν όλα στο πιάτο, έτοιμα, φρέσκα και λαχταριστά. Τα κτήνη είναι οκνηρά.
Τα κτήνη αναπαράγονται, αλλά μεταξύ τους μόνο. Αυτός ο κανόνας είναι φυσική επιλογή για αυτά. Είναι απαραβίαστη αρχή επιβίωσης και διατήρησης της γενιάς τους. Τα γονίδια είναι η βάση για τα πάντα.
Τα κτήνη είναι σαρκοφάγα και δεν μεταναστεύουν, περιμένουν τους μετανάστες για να φάνε. Δεν τους τρώνε όλους για να φαίνονται καλά, αλλά, τους περιμένουν την άλλη χρονιά. Εάν δεν έλθουν, τρώνε τους αυτόχθονες.
Τα κτήνη δεν είναι ηρωικά. Τρέφονται με τους ήρωες, είναι ο καλύτερος μεζές.
Τα κτήνη έχουν αυστηρή ιεραρχία. Παντού. Στην τροφή, στην αναπαραγωγή, στις αποφάσεις. Δεν υπάρχουν απόψεις, γνώμες. Τα κτήνη επιβάλλουν αυτό που θέλουν με την ωμή δύναμη.
Η τραγική ιστορία του κόσμου είναι ότι, οι ποιο πολλοί θέλουν να γίνουν κτήνη!
ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ
Τα κτήνη ζουν με το ένστικτο, δεν έχουν λογική ούτε αλληλεγγύη. Τα κτήνη δεν σκέφτονται και επιβιώνουν μόνο με την φυγή, την υποταγή ή τη επικράτηση του ισχυρότερου. Τα κτήνη δεν έχουν συναισθήματα και δεν επιδιώκουν τη συναίνεση.
Τα κτήνη δεν γνωρίζουν από συμφωνίες και επιθυμίες, παρά κάνουν μόνο, ότι μπορούν για να επιβιώνουν σε βάρος των άλλων. Αυτό είναι κανόνας και όχι εξαίρεση, είναι τρόπος και όχι μοντέλο, είναι νομοτέλεια.
Τα κτήνη ή μάλλον η πρακτική τους, έχει εφαρμογή παντού. Στο φυσικό περιβάλλον, στο κοινωνικό, στο πολιτικό, δηλαδή παντού. Τα κτήνη κυριαρχούν, έχουν τα πάνω χέρι.
Τα κτήνη επιβάλλουν την απληστία τους, επιβάλλουν τη λιμοκτονία, το θάνατο, την κηδεμονία. Τα κτήνη είναι δυνατά. Απαιτούν και προσδιορίζουν τις διαχωριστικές γραμμές για τα συμφέροντά τους, έχουν την περιοχή τους. Σε αυτό δεν υπάρχει διαπραγμάτευση. Όποιος μπει μέσα απλά, ή φεύγει ή πεθαίνει.
Τα κτήνη είναι αδηφάγα, τα κτήνη είναι ακόρεστα. Δεν σταματούν πουθενά, όταν θέλουν κάτι. Τα κτήνη δεν καταλαβαίνουν και δεν λυπούνται, είναι σε άλλη συχνότητα. Τα κτήνη εκπέμπουν στα ένστικτα. Η λογική, η αγαθότητα, τα συναισθήματα είναι έννοιες ακατανόητες για αυτά. Ο δέκτης δεν λαμβάνει τέτοιες συχνότητες.
Τα κτήνη είναι ανελέητα, τα κτήνη είναι εφευρετικά. Ανακαλύπτουν μεθόδους για την επιβίωσή τους. Κάθε καινοτομία ή ανακάλυψη ξεκινά από το ένστικτο για την επιβίωση. Έχουν επίσης εργαλεία πολιτικά, θεσμικά, κτίζουν και επενδύουν στο ένστικτο.
Τα κτήνη κατά καιρούς, είναι χορτασμένα και λιάζονται. Είναι μερικές φορές ράθυμα. Βαριούνται που πάντα ξεκουράζονται. Εδώ και πολύ, μα πολύ καιρό, δεν κυνηγούν, δεν κουράζονται. Τα έχουν όλα στο πιάτο, έτοιμα, φρέσκα και λαχταριστά. Τα κτήνη είναι οκνηρά.
Τα κτήνη αναπαράγονται, αλλά μεταξύ τους μόνο. Αυτός ο κανόνας είναι φυσική επιλογή για αυτά. Είναι απαραβίαστη αρχή επιβίωσης και διατήρησης της γενιάς τους. Τα γονίδια είναι η βάση για τα πάντα.
Τα κτήνη είναι σαρκοφάγα και δεν μεταναστεύουν, περιμένουν τους μετανάστες για να φάνε. Δεν τους τρώνε όλους για να φαίνονται καλά, αλλά, τους περιμένουν την άλλη χρονιά. Εάν δεν έλθουν, τρώνε τους αυτόχθονες.
Τα κτήνη δεν είναι ηρωικά. Τρέφονται με τους ήρωες, είναι ο καλύτερος μεζές.
Τα κτήνη έχουν αυστηρή ιεραρχία. Παντού. Στην τροφή, στην αναπαραγωγή, στις αποφάσεις. Δεν υπάρχουν απόψεις, γνώμες. Τα κτήνη επιβάλλουν αυτό που θέλουν με την ωμή δύναμη.
Η τραγική ιστορία του κόσμου είναι ότι, οι ποιο πολλοί θέλουν να γίνουν κτήνη!
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
ΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
Έπρεπε όλοι να ξέρουμε ότι η Γερμανία αλλά και οι Αγγλοσάξονες ότι το όνειδος του πλανήτη μας. Ειδικότερα, εάν πάμε πίσω Ιστορικά, τα τελευταία 800 χρόνια μόνο καταστροφές, ηγεμονισμό, αποικιοκρατία, φασισμό, δουλεία, πολέμους, καταστροφές και άλλα πολλά «όμορφα» έχουν να επιδείξουν. Εμείς πρέπει, για άλλη μία φορά, να πολεμήσουμε για την επιβίωσή μας σαν λαός και σαν άνθρωποι. Δεν πρέπει να ενδώσουμε σε τίποτα και ας καταστραφούμε, θα ξανά γεννηθούμε από τις στάχτες μας. Αποφάσεις τέτοιου είδους ΜΟΝΟ εμείς μπορούμε να πάρουμε.
Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα η Γερμανία, στην πρώτη πράξη «στρατηγικής ενηλικίωσής» της, «αποτέλειωσε» την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερον, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής – αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτον, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη Νοτιανατολική Ευρώπη.
Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν με απλό πταίσμα, συγκρινόμενα με όσα μπορεί να συμβούν τώρα, ως αποτέλεσμα του δογματικού και ακραία εγωιστικού και κοντόφθαλμου τρόπου με τον οποίο το Βερολίνο υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, διατεθειμένο, κατά τα φαινόμενα, να ρίξει έναν ή περισσότερους εταίρους του, και μάλιστα του «σκληρού πυρήνα» της Ευρωζώνης, στον «Καιάδα» μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Τώρα, με την «ελληνική», αύριο με την «ισπανική», «πορτογαλική» ή κάποια άλλη κρίση, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και η μοίρα των Βαλκανίων, αλλά η ίδια η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης που κινδυνεύει να πεθάνει μαζί με το κοινό νόμισμά της, όπως ήδη σημειώνουν οι πιο οξυδερκείς πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές στην Ευρώπη, και διεθνώς. Αν το 1990-1991, η γερμανική πολιτική εδραίωσε το… ρόλο των ΗΠΑ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, η σημερινή γερμανική πολιτική οδηγεί στη σταθεροποίηση για δεκαετίες του κλονιζόμενου σήμερα ηγεμονικού τους ρόλου στα ευρωπαϊκά, αν όχι παγκόσμια πράγματα.
Ιστορικά σφάλματα
Τέτοια κολοσσιαία ιστορικά σφάλματα δεν είναι πρωτόγνωρα στη γερμανική ιστορία: σήμερα το Βερολίνο υπερεκτιμά την οικονομική του δύναμη, όπως υπερτίμησε τη στρατιωτική του στις δεκαετίες του 1910 και 1930, συμβάλλοντας στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.
Το Βερολίνο είναι το κυρίως ωφελημένο από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, αρνείται όμως τώρα να «βάλει το χέρι στην τσέπη», για να στηρίξει τους πιο αδύναμους. Δεν υπερασπίζεται την Ευρώπη ούτε εξωτερικά, απέναντι στις επιθέσεις των κυριαρχούμενων από τους Αγγλοαμερικανούς διεθνών τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που ονομάζονται ευσχήμως «αγορές». Δεν την υπερασπίζεται ούτε εσωτερικά όχι μόνο αρνούμενη να συμπαρασταθεί, αλλά και λοιδορώντας έναν υποτιθέμενο εταίρο της, την Ελλάδα, τη στιγμή που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.
Οι κανόνες του Μάαστριχτ
Η Γερμανία έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι ενεργώντας έτσι υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, που απαγορεύουν κάθε αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών της ΕΕ και επιβάλλουν, εις τον αιώνα τον άπαντα, μια νομισματική πολιτική που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι κανόνες αυτοί ανταποκρίνονται στα γερμανικά συμφέροντα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι τουλάχιστον κύκλοι του Βερολίνου, και, κυρίως ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των τραπεζών και εν γένει κατόχων χρηματιστικού κεφαλαίου. Τα δικά τους κέρδη εγγυάται το Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με το οικοδόμημα πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, που απαγορεύουν άμεσα και έμμεσα στους Ευρωπαίους να ασκήσουν πληθωριστική, κεϋνσιανή, αντικυκλική πολιτική όταν χρειάζεται, αλλά και να αμυνθούν απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό, από τις ΗΠΑ ή την Κίνα.
Υποστηρίζοντας όμως ορθώς ότι τη σημερινή πολιτική της την υπαγορεύει το ίδιο το Μάαστριχτ, που πρέπει να τηρείται σαν Ευαγγέλιο, το Βερολίνο αποκαλύπτει άθελά του τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος, κοινή λογική φτάνει για να καταλάβει ότι καμία ένωση, κανενός είδους, ανθρώπων λαών, κρατών, οτιδήποτε, δεν μπορεί να μακροημερεύσει στηριγμένη στην… απαγόρευση της αλληλεγγύης! Οι λαοί της Ευρώπης δεν συγκατατέθηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης για να… καταστραφούν, συγκατατέθηκαν για να αποκτήσουν περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.
Στέλνοντας τους εταίρους της να.. κόψουν το κεφάλι τους στην πρώτη δυσκολία, η γερμανική ηγεσία απονομιμοποιεί η ίδια σε μεγάλο βαθμό και την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και την ιδέα του κοινού νομίσματος και τη δική της φιλοδοξία να ηγείται της Ευρώπης. Ο μόνος λόγος που απομένει στα πληττόμενα μέλη της Ευρωζώνης να παραμένουν σε αυτή είναι ο φόβος από τις συνέπειες μιας αποχώρησης-και διάφορα ιδιοτελή συμφέροντα ιθυνόντων κύκλων τους. Για πόσο καιρό όμως θα είναι επαρκής, ιδίως στην πιθανή περίπτωση εμβάθυνσης της οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε «λατινοαμερικανοποίηση» μεγάλων περιοχών της Ευρώπης; Όπως και στον 20ό αιώνα, η Γερμανία θα πληρώσει και η ίδια τελικά το τίμημα του εγωισμού της, πολιτικά υπονομεύοντας το ρόλο της, οικονομικά στραγγαλίζοντας τους αγοραστές των προϊόντων της, αλλά κινδυνεύει να το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά για να επανορθώσει.
Είναι προφανές ότι η ελληνική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο ή κύρια με τα καθόλου ασήμαντα εσωτερικά προβλήματα της χώρας και το ίδιο το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πηγή απέραντης διαφθοράς και ίσως σημαντικότερη από την Τουρκία απειλή για την χώρα. Αυτοί είναι παράγοντες που προσδιορίζουν όμως τη μορφή, το χρόνο εκδήλωσης, τις δυνατότητες απάντησης στην κρίση, δεν είναι εκεί το αίτιό της, όπως αποδεικνύει η εμφάνισή της στην Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού. Στην Ελλάδα μπορεί να εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους, στην Ισπανία ιδιωτικού, εκδηλώνεται όμως παντού. Αντανακλά τη μακροχρόνια αδυναμία των πιο αδύνατων μελών της Ένωσης να αντεπεξέλθουν στο περιβάλλον, αφενός, μιας νομισματικής πολιτικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Γερμανίας και των διεθνών τραπεζών, αφετέρου, στην άρση κάθε εξωτερικού προστατευτικού φραγμού της Ευρωζώνης.
Το κοινό νόμισμα
Η «εσωτερική» λειτουργία του κοινού νομίσματος, ελλείψει αντισταθμιστικών μηχανισμών, οδηγεί σε διαρκή μεταφορά υπεραξίας από τον ευρωπαϊκό νότο στο βορρά. Η «εξωτερική» λειτουργία μιας Ευρωζώνης, που έχει οικειοθελώς απαγορεύσει στον εαυτό της κάθε προστασία από το βορειοαμερικανικό και κινεζικό ανταγωνισμό, οδηγεί στην καταστροφή της ευρωπαϊκής παραγωγικής ικανότητας, αρχής γενομένης από τους πιο αδύνατους. Η βιομηχανία μας μεταναστεύει από τη Βόρεια Ελλάδα στα Βαλκάνια, οι τουρίστες αποφεύγουν τη χώρα του ακριβού ευρώ, προτιμώντας τα τουρκικά παράλια. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί με τον τερματισμό οσονούπω των πολιτικών συνοχής. Το δικό μας, εσωτερικό ζήτημα ασφαλώς παρόξυνε, δεν είναι αυτό όμως που δημιούργησε το ζήτημα.
Ευρωσύνταγμα και Ευρωζώνη
Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Νότια Ευρώπη, τα διακρίνει και τα αντιμετωπίζει και η περισσότερο κεντρική, μητροπολιτική Γαλλία. Είναι στη ρίζα της απόρριψης από το γαλλικό λαό του ευρωσυντάγματος το 2005.
Σημαντικοί Γάλλοι διανοούμενοι έκτοτε έχουν επισημάνει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η Ευρωζώνη. Ο δημοσιογράφος Εμανουέλ Τοντ, από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής στρατηγικής των γκωλικών τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αλλά και ο πρώην διευθυντής της Le Monde Diplomatique Μπερνουάρ Κασέν, για παράδειγμα, υπογραμμίζουν ότι είναι αδύνατο στην παραγωγική και κοινωνική Ευρώπη να επιβιώσει χωρίς κάποιας μορφής προστατευτισμό. Η εμμονή στους σημερινούς κανόνες της Ευρωζώνης οδηγεί και προϋποθέτει ολοκληρωτισμό, υποστηρίζει ο Τοντ, που προτείνει στο Παρίσι να απαιτήσει από το Βερολίνο τη ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, απειλώντας το με αποχώρηση σε αντίθετη περίπτωση. Ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ υποστηρίζει μια «ημιεπιστροφή» στα εθνικά νομίσματα, με την επιστροφή σε μερικώς μετατρέψιμα, μέσω του ευρώ και, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εθνικά νομίσματα. Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Μωρίς Αλέ, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας, τονίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε καταστροφή με το υπερφιλελεύθερο σύστημα ανταλλαγών και την κατάργηση της κοινοτικής προτίμησης από τις Βρυξέλλες.
Μέχρι τώρα, οι ιδέες αυτές δεν μπορούσα να εφαρμοστούν, γιατί δεν υπήρχε πίσω τους πολιτική βούληση. Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό, αν, εξαιτίας του τρόπου που το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσουμε με το τίμημα της καταστροφής μας την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε απ’ αυτή.
Πηγή: http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-03-19-22-33-25-2010031921290/
Έπρεπε όλοι να ξέρουμε ότι η Γερμανία αλλά και οι Αγγλοσάξονες ότι το όνειδος του πλανήτη μας. Ειδικότερα, εάν πάμε πίσω Ιστορικά, τα τελευταία 800 χρόνια μόνο καταστροφές, ηγεμονισμό, αποικιοκρατία, φασισμό, δουλεία, πολέμους, καταστροφές και άλλα πολλά «όμορφα» έχουν να επιδείξουν. Εμείς πρέπει, για άλλη μία φορά, να πολεμήσουμε για την επιβίωσή μας σαν λαός και σαν άνθρωποι. Δεν πρέπει να ενδώσουμε σε τίποτα και ας καταστραφούμε, θα ξανά γεννηθούμε από τις στάχτες μας. Αποφάσεις τέτοιου είδους ΜΟΝΟ εμείς μπορούμε να πάρουμε.
Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα η Γερμανία, στην πρώτη πράξη «στρατηγικής ενηλικίωσής» της, «αποτέλειωσε» την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερον, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής – αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτον, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη Νοτιανατολική Ευρώπη.
Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν με απλό πταίσμα, συγκρινόμενα με όσα μπορεί να συμβούν τώρα, ως αποτέλεσμα του δογματικού και ακραία εγωιστικού και κοντόφθαλμου τρόπου με τον οποίο το Βερολίνο υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, διατεθειμένο, κατά τα φαινόμενα, να ρίξει έναν ή περισσότερους εταίρους του, και μάλιστα του «σκληρού πυρήνα» της Ευρωζώνης, στον «Καιάδα» μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Τώρα, με την «ελληνική», αύριο με την «ισπανική», «πορτογαλική» ή κάποια άλλη κρίση, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και η μοίρα των Βαλκανίων, αλλά η ίδια η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης που κινδυνεύει να πεθάνει μαζί με το κοινό νόμισμά της, όπως ήδη σημειώνουν οι πιο οξυδερκείς πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές στην Ευρώπη, και διεθνώς. Αν το 1990-1991, η γερμανική πολιτική εδραίωσε το… ρόλο των ΗΠΑ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, η σημερινή γερμανική πολιτική οδηγεί στη σταθεροποίηση για δεκαετίες του κλονιζόμενου σήμερα ηγεμονικού τους ρόλου στα ευρωπαϊκά, αν όχι παγκόσμια πράγματα.
Ιστορικά σφάλματα
Τέτοια κολοσσιαία ιστορικά σφάλματα δεν είναι πρωτόγνωρα στη γερμανική ιστορία: σήμερα το Βερολίνο υπερεκτιμά την οικονομική του δύναμη, όπως υπερτίμησε τη στρατιωτική του στις δεκαετίες του 1910 και 1930, συμβάλλοντας στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.
Το Βερολίνο είναι το κυρίως ωφελημένο από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, αρνείται όμως τώρα να «βάλει το χέρι στην τσέπη», για να στηρίξει τους πιο αδύναμους. Δεν υπερασπίζεται την Ευρώπη ούτε εξωτερικά, απέναντι στις επιθέσεις των κυριαρχούμενων από τους Αγγλοαμερικανούς διεθνών τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που ονομάζονται ευσχήμως «αγορές». Δεν την υπερασπίζεται ούτε εσωτερικά όχι μόνο αρνούμενη να συμπαρασταθεί, αλλά και λοιδορώντας έναν υποτιθέμενο εταίρο της, την Ελλάδα, τη στιγμή που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.
Οι κανόνες του Μάαστριχτ
Η Γερμανία έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι ενεργώντας έτσι υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, που απαγορεύουν κάθε αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών της ΕΕ και επιβάλλουν, εις τον αιώνα τον άπαντα, μια νομισματική πολιτική που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι κανόνες αυτοί ανταποκρίνονται στα γερμανικά συμφέροντα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι τουλάχιστον κύκλοι του Βερολίνου, και, κυρίως ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των τραπεζών και εν γένει κατόχων χρηματιστικού κεφαλαίου. Τα δικά τους κέρδη εγγυάται το Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με το οικοδόμημα πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, που απαγορεύουν άμεσα και έμμεσα στους Ευρωπαίους να ασκήσουν πληθωριστική, κεϋνσιανή, αντικυκλική πολιτική όταν χρειάζεται, αλλά και να αμυνθούν απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό, από τις ΗΠΑ ή την Κίνα.
Υποστηρίζοντας όμως ορθώς ότι τη σημερινή πολιτική της την υπαγορεύει το ίδιο το Μάαστριχτ, που πρέπει να τηρείται σαν Ευαγγέλιο, το Βερολίνο αποκαλύπτει άθελά του τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος, κοινή λογική φτάνει για να καταλάβει ότι καμία ένωση, κανενός είδους, ανθρώπων λαών, κρατών, οτιδήποτε, δεν μπορεί να μακροημερεύσει στηριγμένη στην… απαγόρευση της αλληλεγγύης! Οι λαοί της Ευρώπης δεν συγκατατέθηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης για να… καταστραφούν, συγκατατέθηκαν για να αποκτήσουν περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.
Στέλνοντας τους εταίρους της να.. κόψουν το κεφάλι τους στην πρώτη δυσκολία, η γερμανική ηγεσία απονομιμοποιεί η ίδια σε μεγάλο βαθμό και την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και την ιδέα του κοινού νομίσματος και τη δική της φιλοδοξία να ηγείται της Ευρώπης. Ο μόνος λόγος που απομένει στα πληττόμενα μέλη της Ευρωζώνης να παραμένουν σε αυτή είναι ο φόβος από τις συνέπειες μιας αποχώρησης-και διάφορα ιδιοτελή συμφέροντα ιθυνόντων κύκλων τους. Για πόσο καιρό όμως θα είναι επαρκής, ιδίως στην πιθανή περίπτωση εμβάθυνσης της οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε «λατινοαμερικανοποίηση» μεγάλων περιοχών της Ευρώπης; Όπως και στον 20ό αιώνα, η Γερμανία θα πληρώσει και η ίδια τελικά το τίμημα του εγωισμού της, πολιτικά υπονομεύοντας το ρόλο της, οικονομικά στραγγαλίζοντας τους αγοραστές των προϊόντων της, αλλά κινδυνεύει να το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά για να επανορθώσει.
Είναι προφανές ότι η ελληνική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο ή κύρια με τα καθόλου ασήμαντα εσωτερικά προβλήματα της χώρας και το ίδιο το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πηγή απέραντης διαφθοράς και ίσως σημαντικότερη από την Τουρκία απειλή για την χώρα. Αυτοί είναι παράγοντες που προσδιορίζουν όμως τη μορφή, το χρόνο εκδήλωσης, τις δυνατότητες απάντησης στην κρίση, δεν είναι εκεί το αίτιό της, όπως αποδεικνύει η εμφάνισή της στην Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού. Στην Ελλάδα μπορεί να εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους, στην Ισπανία ιδιωτικού, εκδηλώνεται όμως παντού. Αντανακλά τη μακροχρόνια αδυναμία των πιο αδύνατων μελών της Ένωσης να αντεπεξέλθουν στο περιβάλλον, αφενός, μιας νομισματικής πολιτικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Γερμανίας και των διεθνών τραπεζών, αφετέρου, στην άρση κάθε εξωτερικού προστατευτικού φραγμού της Ευρωζώνης.
Το κοινό νόμισμα
Η «εσωτερική» λειτουργία του κοινού νομίσματος, ελλείψει αντισταθμιστικών μηχανισμών, οδηγεί σε διαρκή μεταφορά υπεραξίας από τον ευρωπαϊκό νότο στο βορρά. Η «εξωτερική» λειτουργία μιας Ευρωζώνης, που έχει οικειοθελώς απαγορεύσει στον εαυτό της κάθε προστασία από το βορειοαμερικανικό και κινεζικό ανταγωνισμό, οδηγεί στην καταστροφή της ευρωπαϊκής παραγωγικής ικανότητας, αρχής γενομένης από τους πιο αδύνατους. Η βιομηχανία μας μεταναστεύει από τη Βόρεια Ελλάδα στα Βαλκάνια, οι τουρίστες αποφεύγουν τη χώρα του ακριβού ευρώ, προτιμώντας τα τουρκικά παράλια. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί με τον τερματισμό οσονούπω των πολιτικών συνοχής. Το δικό μας, εσωτερικό ζήτημα ασφαλώς παρόξυνε, δεν είναι αυτό όμως που δημιούργησε το ζήτημα.
Ευρωσύνταγμα και Ευρωζώνη
Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Νότια Ευρώπη, τα διακρίνει και τα αντιμετωπίζει και η περισσότερο κεντρική, μητροπολιτική Γαλλία. Είναι στη ρίζα της απόρριψης από το γαλλικό λαό του ευρωσυντάγματος το 2005.
Σημαντικοί Γάλλοι διανοούμενοι έκτοτε έχουν επισημάνει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η Ευρωζώνη. Ο δημοσιογράφος Εμανουέλ Τοντ, από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής στρατηγικής των γκωλικών τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αλλά και ο πρώην διευθυντής της Le Monde Diplomatique Μπερνουάρ Κασέν, για παράδειγμα, υπογραμμίζουν ότι είναι αδύνατο στην παραγωγική και κοινωνική Ευρώπη να επιβιώσει χωρίς κάποιας μορφής προστατευτισμό. Η εμμονή στους σημερινούς κανόνες της Ευρωζώνης οδηγεί και προϋποθέτει ολοκληρωτισμό, υποστηρίζει ο Τοντ, που προτείνει στο Παρίσι να απαιτήσει από το Βερολίνο τη ριζική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, απειλώντας το με αποχώρηση σε αντίθετη περίπτωση. Ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ υποστηρίζει μια «ημιεπιστροφή» στα εθνικά νομίσματα, με την επιστροφή σε μερικώς μετατρέψιμα, μέσω του ευρώ και, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εθνικά νομίσματα. Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Μωρίς Αλέ, βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίας, τονίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε καταστροφή με το υπερφιλελεύθερο σύστημα ανταλλαγών και την κατάργηση της κοινοτικής προτίμησης από τις Βρυξέλλες.
Μέχρι τώρα, οι ιδέες αυτές δεν μπορούσα να εφαρμοστούν, γιατί δεν υπήρχε πίσω τους πολιτική βούληση. Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό, αν, εξαιτίας του τρόπου που το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσουμε με το τίμημα της καταστροφής μας την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε απ’ αυτή.
Πηγή: http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-03-19-22-33-25-2010031921290/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
