Ψυχή ρακοσυλλέκτης

Μαζεύω σκουπίδια, δικαιολογούμαι μόνος μου, χωρίς κανείς να με κοιτά στα μάτια γιατί τα δικά μου δεν βλέπουν. Μαζεύω ρημάδια και ράκη, από χαμόγελα, εμπιστοσύνη κι’ ανήκουστη αφοσίωση.

 

Ρακοσυλλέκτης είμαι από παλιές αγάπες που έχασα, από παλιά τραγούδια που ξέχασα από ποιήματα που στο στόμα δεν ανεβαίνουν.

 

Συλλέγω τις μνήμες μου από  παλιά και ξεχασμένα σπίτια, που ζήση και πόθο είχαν για τη ζωή, με λίγα ζούσαν και πλούτη αμύθητα έχτισαν στο πνεύμα μου. Τα ράκη τους ψάχνω τώρα, γιατί σκορπίστηκαν στον άνεμο της απαξίωσης, στη συνήθεια του τώρα, αυτής της εποχής.

 

Ρακοσυλλέκτης είμαι, με ράκη συντηρώ τη ψυχή μου γιατί το σώμα ευημερεί, κι’ αδιάφορο είναι.

 

Ψυχή ρακοσυλλέκτης ζητιάνα κι’ απόκληρη, βολοδέρνει σε σοκάκια σκοτεινά γιατί ντρέπεται για μένα, με αντικρίζει κλαίγοντας μα φωνή δεν έχει, η θέληση τη δυναστεύει